لبخند پیروزمندانه مسلول* در مقابل شمشیرِ مسلولِ خون‌آشام، سپر

یک آدمِ شریف هیکل درشت و چهارشانه‌ای داشت، مثل

کاش دوباره به آینه نگاه می‌کرد! آماده می‌شود.موهایش را

ضربه‌های مهرانگیز زنگ املا بود.خانم گفت:“دفتراتونو در بیارین بنویسین.”

کفاشِ بی‌نظیر ریشمند بود.هم ریش داشت و هم ریشه‌دار

وسواس اشرف از دهانش “قربونت برم” نمیفتاد.آنرا با چنان

رفتنِ مهدی گیج خیالات بی‌سروته بود که بشقاب لب

دستپاچگی! دستپاچگی!تمام عمر، همین یک کار را بلد بود.وقتی

“لازم نیست آدم هر چی بلده نشون بده” “لازم