بازگشتی برای تاوان چشمان نمناکش را که مژه‌کان زیبایش،

زیبا‌ی دیروز و مجنون امروز! پیش از آنکه مهجور

مگسی با چکمه‌های قرمز🪰 سرش را که کنار کشید،

لبخند پیروزمندانه مسلول* در مقابل شمشیرِ مسلولِ خون‌آشام، سپر

یک آدمِ شریف هیکل درشت و چهارشانه‌ای داشت، مثل

کاش دوباره به آینه نگاه می‌کرد! آماده می‌شود.موهایش را

ضربه‌های مهرانگیز زنگ املا بود.خانم گفت:“دفتراتونو در بیارین بنویسین.”

کفاشِ بی‌نظیر ریشمند بود.هم ریش داشت و هم ریشه‌دار

وسواس اشرف از دهانش “قربونت برم” نمیفتاد.آنرا با چنان